"รอนานมั้ย จุนซู" ร่างสูงปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูคุ้นเคย ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนพิงกำแพงด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ต้องรีบเงยขึ้นมามองเจ้าของเสียงนั้น
ร่างเล็กส่ายหน้า ทว่าสีหน้ากลับบ่งบอกว่าคำตอบที่แท้จริงมันตรงกันข้าม
"ขอโทษจริงๆนะ พอดีอาจารย์เรียกพบกะทันหัน เลยไม่ได้โทรหรือส่งข้อความมาบอกก่อน" ร่างโปร่งอธิบายถึงเหตุผลให้คนตรงหน้าฟัง หวังว่าคงเข้าใจเขาและยกโทษให้ ถึงแม้มันจะสมควรโกรธก็ตาม เพราะนี่เลยเวลานัดกับจุนซูมาครึ่งชั่วโมงแล้ว
"แล้วทำไมยูชอนถึงถูกอาจารย์เรียกพบล่ะ" ร่างเล็กเลิกคิ้วถามอย่างสนใจ
"อืม...เรื่องงานของยูชอนน่ะ ไม่มีอะไรหรอก จุนซูอย่าสนใจเลย"
"งานเหรอ?" ชายหนุ่มพยักหน้า "อื้ม ก็มันจะถึงวันงานของมหาลัยแล้วนี่นะ ยูชอนได้รับหน้าที่จัดการเรื่องงานจากอาจารย์ จุนซูก็รู้นี่ว่ามันยุ่งมากแค่ไหน...เพราะฉะนั้นห้ามโกรธยูชอนนะ"
ยูชอนพูดดักไว้ก่อน และมันก็ได้ผล...สำหรับการใช้วิธีอ้างถึงเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา แล้วจบท้ายด้วยคำพูดแกมคำสั่ง
"ไม่โกรธหรอก ผมเข้าใจ" จุนซูส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มความสบายใจให้ ก่อนที่จะพากันกลับบ้านโดยมียูชอนเดินไปส่งเช่นทุกวัน
.
.
.
.
.
"จุนซูๆ นายรู้จักวันไวท์เดย์หรือเปล่า?" เจ้าเพื่อนตัวดี...อึนฮยอก อยู่ๆก็เอ่ยคำถามๆหนึ่งขึ้นมากับคนตัวเล็กข้างๆ
"รู้จักสิ ทำไมเหรอ?"
"นายรู้อะไรเกี่ยวกับวันไวท์เดย์บ้าง เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ" เจ้าลิงน้อยทำท่าสนอกสนใจสุดๆจนทำให้เพื่อนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย จึงอดถามกลับไปไม่ได้
"ทำไมอยู่ๆก็อยากรู้เรื่องพวกนี้ขึ้นมาล่ะ ปกติไม่เห็นจะสนใจเลยนี่" พอได้ยินคำถามจากจุนซู อึนฮยอกก็ถึงกับต้องพยายามเก็บอาการเอาไว้ทันที ก่อนจะให้คำตอบกลับไป
"ก็ เอ่อ..." คนพูดเว้นระยะไว้นิดหนึ่ง "ฉัน...ฉันเห็น พวกผู้หญิงเข้าพูดกันนี่นา ก็เลย...อยากรู้"
"ฮี่ยะฮ่าๆๆ ที่แท้ก็ไปแอบฟังพวกผู้หญิงเข้าคุยกันนี่เอง ถ้าให้ฉันเดานะ ยูนยองเค้าพูดขึ้นมาใช่มั้ยล่ะ?" หมดกัน...เจ้าโลมาน้อยจับได้ซะแล้ว
"ค...ใครบอกกันเล่า?" ลิงน้อยหน้าแดงระเรื่อทำท่ากลบเกลื่อนอย่างถึงที่สุด แต่ก็ไม่มิดหรอกสำหรับจุนซู ร่างเล็กเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วก็นึกสนุกอยากจะแหย่เข้าไปใหญ่ ทว่าเขาก็ตัดสินใจพูดเรื่องวันไวท์เดย์ที่อึนฮยอกซักถามเสียก่อน
"วันไวท์เดย์ก็คล้ายๆวันวาเลนไทน์นั่นแหละ วันวาเลนไทน์ฝ่ายหญิงจะสารภาพรักกับฝ่ายชายโดยการเอาช็อคโกแลตไปให้ แต่ว่าต่อมาอีกหนึ่งเดือนก็คือวันที่ 14 มีนาคม หรือวันไวท์เดย์เนี่ย ฝ่ายชายจะมาให้คำตอบกับฝ่ายหญิงโดยการนำของไปให้แทนคำตอบ" อึนฮยอกนั่งฟังนิ่งอย่างตั้งใจ ทำให้เจ้าโลมาเกิดอยากจะแกล้งขึ้นมาโดยการหยุดพูดไปเสียดื้อๆ
"อ้าว หยุดทำไมล่ะ เล่าต่อสิ"
"แหม ตั้งใจฟังจังเลยนะ" จุนซูแซวเพื่อนเล่นอีกพร้อมกับเหล่ตามองด้วยแววตาทะเล้น หวังจะได้เห็นใบหน้าแดงๆของอึนฮยอกอีกครั้งซะหน่อย แต่ก็ต้องรีบเล่าต่อแทบไม่ทัน เมื่อลิงน้อยกลับเอ่ยคำขู่ออกมาแทน
"ถ้าไม่เล่าต่อ ฉันจะฟ้องยูชอน ว่าเมื่อวานนายเกือบเป็นลมตอนคาบพละ"
"เฮ้ย! อย่านะอึนฮยอก!"
"ฮะๆๆ ถ้าอย่างงั้นก็รีบเล่ามาซะดีๆ เจ้าโลมา" คำขู่ของอึนฮยอกได้ผล จุนซูยอมเล่าแต่โดยดี ถึงแม้จะเคืองๆอยู่บ้างก็ตาม ที่โดนเพื่อนรักเอายูชอนมาขู่แบบนี้
"ก็ได้ๆ...แล้วของที่ฝ่ายชายเอามาให้แต่ละอย่าง ก็มีความหมายที่แตกต่างกันออกไปนะ อย่างเช่น..." จุนซูใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเอ่ยต่อ
"อย่างเช่น ผ้าเช็ดหน้า...ถ้าฝ่ายชายให้ผ้าเช็ดหน้า นั่นก็หมายถึง 'เอาผ้าเช็ดหน้านี่ไปเช็ดน้ำตาซะ' ปฎิเสธนั่นเอง"
"ฟังดูโหดร้ายดีเนอะ"
"มีอะไรอีกนะ อ้อ...ขนมคุ้กกี้ มันหมายถึง 'เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ' แล้วก็ ทอฟฟี่ ถ้าให้ทอฟฟี่ก็แปลว่า 'ฉันมีคนรักอยู่แล้ว' แล้วก็สุดท้าย มัชเมลโล่..."
"มัชเมลโล่???" ลิงน้อยทวนคำอีกครั้ง จุนซูพยักหน้า แล้วว่าต่อ...
"มัชเมลโล่ หมายถึง 'ฉันรักเธอ' "
"เฮ่ย...เรื่องมากชะมัด ใครเป็นค้นต้นคิดนะเนี่ย" พอได้ฟังถ้อยคำยาวเหยียดจากเพื่อนตัวเล็กแล้ว อึนฮยอกก็ถึงกับถอนหายใจ เพราะเขาไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ดูซับซ้อนประวัติยาวเหยียดแบบนี้ในโลก
"นี่ๆ ฉันเอามัชเมลโล่ไปให้ยูนยองได้ใช่มั้ย" ถอนหายใจเสร็จ ก็ถามต่อด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าทันที ทำเอาจุนซูเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาแล้ว
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ถึงแม้คำตอบของเพื่อนจะออกมาเป็นแบบนั้น แต่ลิงน้อยกลับทำสีหน้าเศร้าลง จนจุนซูต้องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไรไป เจ้าลิงน้อย"
"แต่เมื่อวันวาเลนไทน์ ฉันไม่ได้ช็อคโกแลตจากยูนยองนี่ แล้วฉันจะเอามัชเมลโล่อะไรนั่นไปให้เธอได้ยังไง" คนตัวเล็กคิดหาถ้อยคำที่พอจะทำให้อึนฮยอกรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างอยู่ครู่หนึ่ง เพียงประโยคเดียวที่เอ่ยออกไป ลิงน้อยก็เปลี่ยนสีหน้าไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
"ความจริง...วันไวท์เดย์เป็นวันเป็นวันสารภาพรักของฝ่ายชายนั่นแหละ..."
"ห๊ะ! จริงเหรอ!" อึนฮยอกแปลงร่างเป็นลิงน้อยโดดโลดทันที เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวเล็กได้ไม่น้อย
"ว่าแต่...นายรู้เรื่องนี้ละเอียดจัง ไปศึกษามาจากไหนหรือครับ คุณโลมาจุนซู" คนถูกถามเงียบไปนิดหนึ่ง ควรจะตอบไปดีมั้ยนะ? แต่สุดท้ายคำตอบที่ได้กลับมา ก็เป็นสิ่งที่อึนฮยอกพอจะเดาออก
"...แหะๆ ยูชอนเล่าให้ฟังน่ะ..."
"เฮ่ย ฉันว่าแล้วเชียว" เขาไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่เลย ก็แหม คนรักของเพื่อนออกจะเป็นคนโรแมนติกซะขนาดนั้น จะไม่รู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร
"พวกผู้หญิงให้ความสำคัญกับวันแบบนี้ด้วยเหรอ" อยู่ๆอึนฮยอกก็ถามขึ้น
"แหงล่ะสิ วันนี้มันสำคัญกับพวกผู้หญิงพอๆกับวันวาเลนไทน์นั่นแหละ" คนฟังถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่...ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
"นายไม่ชอบเหรอ?...แต่ฉันชอบนะ" คนฟังเงยขึ้นมองเพื่อนรักของตนอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็พอจะรู้สึกชินกับเรื่องแบบนี้เสียแล้ว
"ฉันพอจะรู้หรอก ว่านายชอบ นายน่ะมีอะไรเหมือนๆกับพวกผู้หญิงเลย ให้ตายสิ"
"ไม่นะ ฉันไม่ได้ชอบวันไวท์เดย์เพราะเหตุผลเดียวกันกับพวกผู้หญิง" โลมาน้อยเถียงเสียงแข็ง เพื่อให้อึนฮยอกฟังเหตุผลของเขาก่อน
"ที่ฉันชอบวันที่ 14 มีนาคม ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นวันไวท์เดย์อะไรนั่นหรอก" จุนซูเว้นช่วงไว้นิดหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเอ่ยต่อ "ที่ฉันชอบวันที่ 14 มีนาคม เหตุผลที่แท้จริงก็คือ..." อึนฮยอกตั้งใจฟังอย่างถึงที่สุด เพราะอยากรู้สิ่งที่เพื่อนของเขากำลังจะว่าต่อไป
"ก็คือ...มันเป็นวันที่ฉันกับยูชอนเจอกันครั้งแรกยังไงล่ะ" ลิงน้อยถึงกับอ้าปากค้าง เพราะมันเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่ชื่อปาร์คยูชอนอีกแล้ว
"โธ่เอ๊ย นึกว่าอะไร ฉันอุตส่าห์ตั้งใจฟัง...ยินดีด้วยแล้วกัน จะครบปีแล้วสิ ผ่านไปไวจริงๆเลย" ถึงแม้จะแอบบ่นน้อยๆ แต่สุดท้ายก็เอ่ยคำยินดีกับเพื่อน ทำให้เจ้าโลมายิ้มร่าอย่างมีความสุข
วันนั้นทั้งวัน จุนซูจึงคอยให้คำปรึกษา คอยพูดให้กำลังใจเพื่อนรักตลอด เรื่องการเตรียมภารกิจในวันไวท์เดย์ของอึนฮยอก
และก็ดูเหมือนว่าแผนการทุกอย่างจะถูกเตรียมไว้เป็นอย่างดี เหลือเพียงรอให้ถึงวันที่ 14 มีนาคมนี้เท่านั้น
.
.
.
.
.
R...R...R... เสียงโทรศัพท์ของจุนซูดังขึ้น...
"ว่าไงฮะ ยูชอน" เสียงใสเอ่ยทักไปอย่างอารมณ์ดี
"จุนซู วันนี้ยูชอนคงจะไปส่งจุนซูกลับบ้านไม่ได้นะ" เพียงประโยคแรกที่ได้ยิน ก็ทำให้ร่างเล็กถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่เคยมีครั้งไหนเลย ที่ยูชอนจะโทรมาบอกเขาว่าไม่สามารถไปส่งเขากลับบ้านได้ แต่ถึงแม้จะอึ้งๆอยู่ จุนซูก็พร้อมที่จะฟังเหตุผลของผู้ที่พูดอยู่ปลายสายก่อน
"วันนี้ยูชอนต้องกลับดึกเลยนะ เพราะเรื่องงานนั่นแหละ อีกสองวันก็จะถึงวันงานของมหาลัยแล้ว อาจารย์เร่งให้ทำใหญ่เลย ยูชอนก็เลยต้องอยู่จัดการงานกับเพื่อนๆก่อน จุนซูกลับเองได้มั้ย?" ไม่ว่ายังไงก็ต้องตอบว่ากลับได้อยู่ดี เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเป็นกังวล
"อื้ม กลับได้สิ เรื่องแค่นี้เอง ยูชอนตั้งใจทำงานไปเถอะ"
"ขอบคุณนะจุนซู ที่เข้าใจยูชอน ระวังตัวด้วยนะ ถ้าจะให้ดี ให้อึนฮยอกไปส่งแล้วกัน" ยูชอนอดเป็นห่วงจุนซูไม่ได้อยู่ดี เขาจึงหาคนที่สามารถไว้ใจได้อย่างอึนฮยอก ให้รับหน้าที่ไปส่งจุนซูถึงบ้านอย่างปลอดภัยแทนตัวเอง ก็ถ้ามีหนุ่มที่ไหนเกิดมองดูถูกใจเจ้าโลมาน้อยของเขา ยูชอนจะทำยังไงล่ะ อย่างน้อยอึนฮยอกก็พอจะเป็นหูเป็นตาให้เขาได้บ้างล่ะนะ
"ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะยูชอน ทำไมต้องมีคนไปรับไปส่งทุกครั้งด้วย ผมกลับเองคนเดียวได้" เสียงใสออกอาการฉุนเล็กๆ ก็ยูชอนดูจะเป็นห่วงเขามากเกินไปแล้วน่ะสิ
"แต่ยูชอนเป็นห่วงนี่ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นล่ะก็ ยูชอนจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยนะ" เพียงแค่นั้นจุนซูก็ถึงกับเถียงไม่ออก แต่เจ้าตัวก็ยืนยันที่จะกลับเองอยู่ดี ทำให้ยูชอนต้องใจอ่อนจนได้
"ถ้าอย่างงั้น ต้องถึงบ้านก่อนเวลาห้าโมงเย็น เข้าใจมั้ยจุนซู" ปลายสายเริ่มกำชับเสียงดุ แทนที่จะทำให้ร่างเล็กรู้สึกเกรง กลับเรียกเสียงหัวเราะคิกๆออกมาซะอย่างงั้น
"หัวเราะอะไรน่ะ ยูชอนซีเรียสนะ"
"คิกๆ เวลายูชอนดุ น่ารักจังเลย" คำพูดจากใจจริงของจุนซูทำเอาอีกฝ่ายต้องพูดเสียงอ่อนลง เพราะเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกเกรงเลยสักนิด แถมยังหัวเราะคิกคักใส่เขาอีกแน่ะ
"เอาเป็นว่าต้องถึงบ้านก่อนห้าโมงเย็น ห้ามเถลไถลที่ไหนด้วย แล้วพอถึงบ้านแล้ว รีบโทรหายูชอนนะ จุนซู"
"คิกๆ ฮะ" ปลายสายตอบรับเสียงใส ก่อนจะเริ่มถามคำถามที่เขาสงสัย
"เอ่อ งานมหาลัยของยูชอน มีวันที่ 14 มีนาคม ใช่มั้ย?"
"อื้ม ทำไมเหรอ?"
"ยูชอนจะว่าอะไรมั้ย ถ้าผมจะไปด้วย" เจ้าโลมาถามเสียงออดอ้อน เรียกรอยยิ้มบางๆจากผู้ฟัง
"ทำไมถึงอยากไปล่ะ คนเยอะนะ จุนซูไม่ชอบที่ๆมีคนเยอะไม่ใช่เหรอ?" ความจริงมันก็ใช่ แต่ถ้ามียูชอนอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นที่แบบไหน จุนซูคนนี้ก็ไม่หวั่นหรอก
"อยากไปกับยูชอนนี่"
"แต่มหาลัยยูชอน หนุ่มๆเยอะนะ ถ้าพวกนั้นมายุ่งกับจุนซูล่ะ ยูชอนจะทำยังไง"
"โธ่ ยูชอนอ้ะ ก็ช่างเขาสิ...หรือว่าไม่เชื่อใจผม กลัวว่าผมจะทิ้งยูชอนแล้วหนีไปกับพวกนั้น"
"...มันก็ไม่แน่นี่..." ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา หวังจะแกล้งให้โลมาน้อยหัวเสียเล่นๆ
"อ๊า ยูชอนอ้ะ ผมอยากไป"
"หึๆ แล้วจุนซูไม่มีเรียนเหรอ"
"อื้ม วันที่ 14 ช่วงบ่ายไม่มีเรียน ถ้าให้กลับบ้านก็คงน่าเบื่อแย่เพราะไม่มีอะไรทำ เอ...หรืออยากให้ผมไปเที่ยวกับอึนฮยอกดีล่ะ" ร่างเล็กเอ่ยไว้แค่นั้น เพราะรู้ดีว่าประโยคสุดท้ายคงทำให้อีกฝ่ายฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง
"ไม่เอานะจุนซู ยูชอนไม่ให้ไป" เหตุผลก็คือกลัวจะมีหนุ่มอื่นมาเหล่คนรักของเขาน่ะสิ
"ถ้าอย่างงั้น ให้ผมไปด้วยนะ นะๆ ยูชอน" ในเมื่อจุนซูทั้งอ้อนทั้งอ้างแบบนี้แล้ว ชายหนุ่มก็คงต้องตอบตกลงไปอย่างช่วยไม่ได้ล่ะนะ
"ก็ได้ๆ"
"เย้!" อนุญาตแล้วมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อย ยูชอนเอ่ยต่อทันที ทำให้เสียงใสที่ร้องด้วยความดีใจต้องเงียบลง
"แต่สัญญากับยูชอนก่อนนะ ว่าจะดูแลตัวเองดีๆ"
"อื้ม! สัญญา" จุนซูตอบรับด้วยความแข็งขัน เพราะยังไงเรื่องนั้นมันก็เป็นเรื่องที่เขาต้องทำ และยูชอนก็บอกให้ทำมาตลอดอยู่แล้ว แต่คำสัญญามันไม่ได้มีแค่ข้อเดียว...
"ห้ามดื้อด้วย"
"อื้ม!"
"ห้ามไปมองผู้ชายคนอื่นด้วย"
"อื้ม!"
"ต้องรักยูชอนคนเดียวนะ"
"อื้ม!" ยูชอนหัวเราะให้กับข้อสัญญาที่ตัวเองเอ่ย และการให้สัญญาด้วยน้ำเสียงมั่นใจของจุนซู ก่อนจะเริ่มว่าต่อ
"จุนซู สัญญาแล้วนะ ห้ามผิดสัญญาเข้าใจมั้ย อาทิตย์นี้ยูชอนกับเพื่อนคงจะยุ่งมากๆเลย บางทีอาจจะไปส่งจุนซูกลับบ้านตอนเย็นไม่ได้เลยทั้งอาทิตย์นะ เพราะฉะนั้น อย่าลืมที่ให้สัญญาไว้กับยูชอน" ร่างเล็กถึงกับเงียบ เมื่อได้ยินถ้อยคำจากปลายสาย ...ทั้งอาทิตย์เลยหรือที่เขาอาจจะไม่ได้เจอยูชอน มันนานไปหรือเปล่า มันนานเสียจนเขาอาจจะอดทนรอวันเวลาไม่ไหว...
"ขอโทษนะ จุนซู แต่มันจำเป็นจริงๆ เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกสักพัก ยูชอนกับเพื่อนๆแทบจะขนข้าวของมานอนมหาลัยกันหมดอยู่แล้ว แต่ไม่ต้องห่วง แล้วยูชอนจะส่งข้อความไปหานะ" ชายหนุ่มเอ่ยคำขอโทษเสียงเบา เข้าใจดีว่าร่างเล็กกำลังรู้สึกยังไง เพราะเขาสองคนไม่เคยเลยที่จะต้องห่างกันนานหนึ่งอาทิตย์ แต่มันจำเป็นจริงๆ แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น จุนซู
.
.
.
.
.
หลังจากวางสายไป ความร่าเริงของเจ้าโลมาก็ลดน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด จนอึนฮยอกต้องเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ 'ไม่เป็นไร'
จุนซูกลับบ้านก่อนเวลาห้าโมงอย่างที่ยูชอนสั่งเอาไว้ และโทรหาเขาเพื่อบอกราตรีสวัสดิ์
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ เจ้าลิงน้อยเริ่มสังเกตเห็นอาการแปลกๆของเพื่อนมากขึ้น ทว่าก็พอจะรู้สาเหตุดี เพราะหมู่นี้ไม่ได้เห็นยูชอนกับจุนซูเดินด้วยกันเลย แถมตอนเย็นก็เห็นจุนซูเดินกลับบ้านคนเดียวด้วย เขารู้ดีว่าคงเป็นเพราะเรื่องงานของมหาลัยที่ยูชอนศึกษาอยู่ ดังนั้นลิงน้อยจึงไม่ได้ถามอะไรกับเพื่อนรักของเขาเลยสักคำ ทำได้เพียงพยายามทำให้โลมาน้อยยิ้ม หัวเราะ ร้องเสียงโลมาจนเพื่อนๆในห้องต้องหัวเราะแบบทุกครั้งเท่านั้น
.
.
.
.
.
ในที่สุดก็มาถึงวันที่ 14 มีนาคม
"ตื่นเต้นจังเลยอ่ะ! จุนซู!" ลิงน้อยกระโดดโลดเต้นใหญ่
"ใจเย็นๆสิ หายใจลึกๆ เข้า...ออก...เข้า...ออก" อึนฮยอกหายใจเข้าออกตามจังหวะที่จุนซูเอ่ย ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่เพียงไม่กี่วินาทีเจ้าเพื่อนตัวดีก็กลับมากระโดดเหยงๆเหมือนเดิม
"นายต้องทำได้ อึนฮยอก เชื่อฉันสิ ขนาดแข่งฟุตบอลกับโรงเรียนยองจู นายยังชนะมาแล้วเลย" ร่างเล็กพูดให้กำลังใจเพื่อนอย่างถึงที่สุด โดยการอ้างเรื่องการแข่งขันฟุตบอลกับอีกโรงเรียนซึ่งโหดที่สุดในชีวิตของอึนฮยอก
"ฉันต้องทำได้ ฉันต้องทำได้" ลิงน้อยพึมพำ พอจะมีกำลังใจขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ
สุดท้าย อึนฮยอกก็ได้ฉายเดี่ยวตามที่วางแผนไว้กับจุนซูไว้เมื่อหลายวันมานี้
เพื่อนของเขามาส่งแค่เพียงหน้าห้องเรียนของเด็กสาวที่ชื่อยูนยองเท่านั้น ที่เหลือเจ้าลิงน้อยจะต้องเป็นคนจัดการเองทั้งหมด
"เจ้าลิงน้อยจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย" จุนซูพึมพำระหว่างกำลังเดินกลับไปที่ห้องเรียนของเขา เพื่อรอฟังผลจากอึนฮยอก แต่ทางที่เดินกลับ ช่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรักจริงๆ สมกับเป็นวันไวท์เดย์ เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักหลายคนมีมัชเมลโล่ห่อเล็กอยู่ในมือ พลางเดินไปเดินมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มมีความสุข กับเด็กผู้ชายอีกจำนวนหนึ่งซึ่งมีสีหน้าค่อนข้างกังวลไม่ต่างไปจากท่าทางของอึนฮยอกเพื่อนรักเมื่อครู่นี้เลย มันทำให้ร่างเล็กอดนึกถึงผู้ที่คิดถึงที่สุดในหลายวันมานี้ไม่ได้
ปกติทุกเช้า จะต้องมีข้อความถูกส่งมาโดยยูชอนเสมอ ทว่าวันนี้เสียงโทรศัพท์ของเขากลับเงียบกริบ ทำให้จุนซูรู้สึกแอบน้อยใจอยู่ลึกๆ ถึงแม้จะรู้ดีว่าเขาคงกำลังยุ่งกับงานอยู่แน่ๆ เพราะวันนี้เป็นวันงานของมหาลัยยูชอนแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกดีเช่นกัน ที่จะได้เจอยูชอนในช่วงบ่ายนี้เสียที อยากบอกว่าคิดถึงที่สุด อยากบอกคำๆนั้นในวันดีๆแบบนี้ วันที่เขาจะไม่มีวันลืมเป็นอันขาด ...วันที่เจอยูชอนเป็นครั้งแรก...
จุนซูเริ่มนึกในใจเล่นๆว่าอีกฝ่ายจะจำความสำคัญของวันนี้ได้หรือเปล่า เพราะไม่เห็นยูชอนจะพูดถึงเลยตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา สร้างความน้อยใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก แต่จุนซูก็เลือกที่จะรอจนถึงวินาทีสุดท้าย รอให้ยูชอนแสดงให้เขาเห็นว่า ชายหนุ่มก็ไม่ได้ลืมวันๆนี้เช่นกัน
.
.
.
.
.
พอถึงช่วงบ่าย อึนฮยอกก็ยังไม่โผล่มาเสียที ทำเอาเพื่อนของเขารอจนหลับฟุ๊บกับโต๊ะเรียนไปเลย
แต่แล้วจุนซูก็สะดุ้งน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงเสียงเตือนว่ามีข้อความใหม่ของโทรศัพท์ แอบหวังอยู่ลึกๆว่าคนที่ส่งมาจะเป็นคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่
'จุนซู ฉันทำสำเร็จแล้ว! ฉันจะมีแฟนแล้วนะ! ดีใจกับฉันด้วย! เย้ เย้ ยูนยองบอกว่าเราจะไปเที่ยวกันที่งานมหาลัยของยูชอนล่ะ ตอนนี้ก็เข้าช่วงบ่ายแล้ว นายไปหายูชอนได้เลยนะ ไม่ต้องรอฉัน โอเค? แล้วเจอกัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...ลิงน้อยอึนฮยอก'
ถึงจะไม่เป็นอย่างที่หวัง ทว่าก็ทำให้จุนซูรู้สึกมีความสุขไม่น้อย
...เพื่อนสมหวังแล้วสินะ ทีนี้ก็เหลือเราล่ะ จะได้ไปเจอยูชอนแล้ว เย้ เย้...
จุนซูออกจากโรงเรียนมาพียงคนเดียว แล้วตรงดิ่งไปที่มหาลัยของยูชอนทันที
"อ้าว ยูชอน?" โลมาน้อยถึงกับตะลึงเมื่อพบกับร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูมหาลัย
"มาแล้วเหรอจุนซู...แล้วเจ้าลิงล่ะ?" ยูชอนสงสัย เพราะไม่เห็นว่าอึนฮยอกจะเดินตามคนรักของเขามา
"เอ่อ...อึน...อึนฮยอก เค้าไปเที่ยวกับแฟนน่ะ" ร่างเล็กบอกความจริงไปด้วยท่าทางอึกอัก เพราะกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายว่าเอา ที่ออกมาจากโรงเรียนเพียงคนเดียว ...แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้...
"ว่าไงนะ? ไปกับแฟน?" ร่างโปร่งทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ จุนซูพยักหน้าหงึกๆอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าห้ามไปไหนคนเดียว ถ้ายูชอนไม่ได้อนุญาต" ยูชอนว่าเสียงดุ
"ต...แต่ ผมก็กลับบ้านคนเดียวได้นี่ แค่นี้มันไม่มีปัญหาหรอกยูชอน"
"แต่เคยสั่งไว้แล้วใช่มั้ย ว่าถ้าไม่มีอึนฮยอกไปด้วย ต้องโทรตามยูชอนน่ะ" ประโยคเหล่านี้ทำเอาโลมาน้อยถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะก็จริงอยู่ที่ยูชอนเคยสั่งเอาไว้ว่า ถ้าเขาไม่ได้อนุญาตให้ไปไหนคนเดียว จะต้องมีเขาหรืออึนฮยอกไปเป็นเพื่อน เพื่อความปลอดภัย ซึ่งยูชอนไม่เคยมองข้าม
"ข..ขอโทษฮะ" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเบา ได้แต่ก้มหน้างุดๆด้วยความรู้สึกผิด ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจจะกระทำเลยสักนิดเดียว
"ช่างเถอะ วันหลังอย่าทำอีกนะ ไม่งั้นยูชอนไม่ยอมจริงๆด้วย" ร่างโปร่งถอนหายใจ ก่อนยกมือของเขาขึ้นแล้วขยี้เส้นผมสีน้ำตาลนุ่มของจุนซูเบาๆด้วยความเอ็นดู
จากนั้นยูชอนก็พาจุนซูเดินเข้าไปในมหาลัย ที่ตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย...มากเกินกว่าที่จุนซูคิดเอาไว้เสียอีก ดังนั้นเห็นเพียงแวบแรกที่เห็น จุนซูก็รู้สึกว่าไม่ชอบทันที แต่ก็ไม่ได้ปริปากบ่นให้ยูชอนได้ยินเลยสักคำ
ทั้งคู่เดินผ่านร้านรวง บูทต่างๆ จนมาถึงห้องๆหนึ่งของตึกสูงใหญ่กลางบริเวณเนื้อที่ของมหาลัยแห่งนี้
"เอ๋? จุนซู!" เมื่อคนตัวเล็กก้าวเข้ามาอยู่ในห้องๆนั้น ก็พบกับใครเข้า
"พี่ยุนโฮ!" หมีขาวประจำกลุ่มวิ่งโร่เข้ามาหาจุนซู พร้อมกับท่าทำจะเข้าสวมกอด แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาของรุ่นน้องปาร์คยูชอนและคนรักของเขาคิมแจจุง ก็ถึงกับชะงัก เรียกเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าโลมาได้โข
"ฮี่ยะฮ่าๆๆๆๆ หวัดดีฮะพี่ยุนโฮ หวัดดีฮะพี่แจจุง" เมื่อเห็นว่าพี่หมีชะงักไป เจ้าตัวจึงเดินเข้าไปทำการทักทายแทน โดยไม่ลืมที่จะทักทายรุ่นพี่อีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆกันนั้นด้วย
"สบายดีมั้ยจุนซู ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ" รุ่นพี่สุดสวย คิมแจจุง ทักตอบพลางเดินเข้ามาหา ทำท่าจะเข้าสวมกอดอีกคน
"อะแฮ่ม" แต่ก็ถูกเสียงกระแอมอย่างตั้งใจของยูชอนขัดขึ้น
"เออๆ ไม่กอดก็ได้ เชอะ"
"คิกๆ" โลมาน้อยเริ่มหัวเราะอีกครั้งเมื่อได้เห็นท่าทางของพี่แจจุง ที่เดินหันหลังกลับไปง่วนกับงานบนโต๊ะที่มุมห้องเหมือนเดิม
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรกันต่อ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูก้าวเข้ามาในห้องอีก
"พี่ๆฮะ อาจารย์โซเรียกพบฮะ" ทั้งสามคน...ยุนโฮ แจจุง และยูชอน หันไปมองต้นเสียงพร้อมกันทันที ก่อนจะทำท่าทยอยกันเดินออกไปจากห้อง โดยยุนโฮกับแจจุงเดินออกไปก่อน
"จุนซู เดี๋ยวยูชอนมานะ รออยู่ที่ห้องนี่ก่อน ห้ามไปไหน เข้าใจมั้ย" ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้แล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของคนตัวเล็ก เอ่ยกำชับเป็นจริงเป็นจัง จุนซูพยักหน้าหงึกๆอย่างว่าง่าย ก่อนที่ยูชอนจะก้าวออกจากห้องตามอีกสองคนไป
ทีนี้ก็เหลือแค่จุนซูคนเดียวภายในห้องๆนี้ ร่างเล็กเดินไปนั่งที่โซฟาตัวสีน้ำตาลอ่อนพลางมองไปรอบๆอย่างพิจารณา เอกสารงานเป็นตั้งๆถูกวางไว้ที่โต๊ะตรงมุมห้อง ซึ่งพี่แจจุงนั่งอยู่เมื่อครู่นี้ ถ้าเดาไม่ผิดห้องนี้คงเป็นห้องเตรียมงานแน่ๆ จุนซูนึกในใจ ก่อนจะเดินไปแง้มประตูออก ชะเง้อมองบรรยากาศภายนอกห้อง ถ้ามองตรงไปก็จะเป็นลานกว้าง ลานกว้างที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่จนดูวุ่นวายชนิดที่บอกไม่ถูก เสียงโหวกเหวกยังคงดังให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆตั้งแต่ที่จุนซูก้าวเข้ามาภายในบริเวณของมหาลัย
มือเล็กปิดประตูลงอย่างช้าๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่โซฟาในตำแหน่งเดิมด้วยความรู้สึกเบื่อๆ ถ้ายูชอนอยู่ด้วยก็คงไม่รู้สึกแบบนี้หรอก ทว่ารายนั้นเค้าก็ดูยุ่งมากจริงๆนั่นแหละ ไม่อยากจะไปกวนสักเท่าไหร่เลย
เพียงไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยใครบางคน
"ผมบอกพี่แล้ว ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก" เสียงยูชอนดังมาแต่ไกล ทั้งสามคนที่ออกจากห้องไปเมื่อครู่กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ด้วยสีหน้าอารมณ์ผิดกับตอนแรกราวฟ้ากับดิน จุนซูตกใจไม่น้อยที่เห็นสภาพของทุกคน จึงได้แต่นั่งเงียบปล่อยให้พวกเขาเถียงกันไป
"ผมอุตส่าห์วางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว พี่ก็มาเปลี่ยนแผนผมหมดเลย!"
"โอเคๆ ฉันขอโทษ! ทีนี้นายพอใจหรือยัง"
"จะทะเลาะกันทำไม มาช่วยกันคิดวิธีแก้ปัญหาก่อนเถอะน่า!" แจจุงตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ทำให้อีกสองหนุ่มต้องรีบเงียบ
ทั้งสามคนลืมไปว่ามีจุนซุนั่งฟังอยู่ด้วย ไม่งั้นพวกเขาคงไม่แสดงท่าทางแบบนั้นออกมาให้คนตัวเล็กเห็นอย่างแน่นอน
"เอางี้แล้วกัน" แจจุงโผลงขึ้นมา หลังจากเงียบใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"มานี่ทั้งสองคนเลย" เขาเอ่ย พลางเดินออกไปข้างนอกทันที โดยไม่มองหน้าผู้ที่กำลังสนทนาอยู่ด้วยสักนิด
เหลือจุนซูอยู่ภายในห้องอีกครั้ง แต่เพียงไม่นานนัก ยุนโฮ และแจจุงก็กลับเข้ามาอีก หลังจากนั้นก็เข้าๆออกๆกันวุ่นวายไปหมด โลมาน้อยได้แต่นั่งมองด้วยสีหน้านิ่งเฉย ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้แต่จะพูดสักคำก็คงจะไม่ได้
เวลาผ่านไป 5 นาที ทั้งพวกยูชอนและรุ่นน้องอีกจำนวนหนึ่งเข้าออกห้องเป็นว่าเล่น จุนซูจำได้ว่าเห็นผู้ชายคนที่เข้ามาเรียกตัวทั้งสามคนไปพบอาจารย์ในตอนแรกเข้าๆออกๆมาประมาณเกือบสิบรอบแล้ว
ในเมื่อไม่มีใครสนใจเขาเลย ส่วนยูชอนก็ยังไม่เห็นว่าจะเข้ามาในห้องเลยสักที เห็นแค่พี่ยุนโฮกับพี่แจจุงเท่านั้น จุนซูก็เริ่มรู้สึกเบื่อ เขาตัดสินใจก้าวออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าประตูห้องไม่มีใครเข้าๆออกๆอยู่ช่วงหนึ่ง
บรรยากาศภายนอกยังดีกว่าการนั่งอยู่ในห้องนั้นเป็นไหนๆ ยูชอนคงไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าจะไปเดินเที่ยวแก้เซ็งซะหน่อย เพราะนั่งอยู่ต่อไป ก็คงเป็นตัวเกะกะเปล่าๆ อย่างน้อยเขาก็ยังอยู่ในเขตของมหาลัยแหละนะ จุนซูคิดในใจ แอบเข้าข้างตัวเองไปนิดๆ ก่อนจะสาวเท้าไปยังลานกว้าง มองสิ่งต่างๆด้วยความสนใจ ถึงแม้คนจะเยอะไปหน่อยก็ตาม แต่มันก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้
โลมาน้อยเดินมาตามทางเรื่อยๆด้วยความเพลิดเพลินใจ แต่สิ่งที่สังเกตเห็นกลับทำให้เจ้าตัวเริ่มหงุดหงิด
มีผู้ชายบางคน มองจุนซูกันไม่วางตา ตลอดทางที่ร่างเล็กเดินมา จะต้องมีผู้ชายบางคนมองเหลียวหลังเสมอ นั่นทำให้จุนซูรู้สึกกลัวกึ่งหงุดหงิดขึ้นมา คิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่น ก่อนจะตัดสินใจพาร่างของตนกลับไปยังตึกที่มีห้องเตรียมงานอยู่ แต่เป้าหมายก็เบี่ยงเบนไปอีก เมื่อคนตัวเล็กนึกอะไรขึ้นได้
ขาเล็กๆของจุนซูพาร่างของตนขึ้นไปยังดาดฟ้าของตึก ที่ซึ่งยูชอนเคยพาจุนซูมาบ่อยๆ เพื่อหนีความวุ่นวายจากผู้คนในตัวเมือง สถานที่แห่งนี้ถึงจะสูงและเป็นชั้นที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า แต่ถ้าได้มองออกไปนอกกำแพงกั้น จะเห็นวิวตัวเมืองโซลเลยทีเดียว นอกจากนี้ก็ยังเห็นบริเวณรอบๆมหาลัยได้อย่างทั่วถึงด้วย แต่สิ่งที่จุนซูชอบมากที่สุดก็คือ...ลม... ลมเย็นๆที่พัดมาสัมผัสกับใบหน้าอย่างไม่มีวันหยุด ทำให้เจ้าโลมาน้อยรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาโดยไม่ต้องใช้สิ่งอื่นช่วยอีก
"อ๊า~" คนตัวเล็กร้องออกมาด้วยความสบายใจ เมื่อลมเข้ามาปะทะกับหน้า ทำให้รู้สึกเย็นขึ้น หลังจากที่หนีจากความร้อนชั้นล่างขึ้นมายังที่แห่งนี้ และด้วยความเหนื่อยอ่อน เจ้าตัวที่นั่งเล่นอยู่ที่ดาดฟ้ามาตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมง ก็ผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
.
.
.
.
.
"เฮ่อ นึกว่าจะไม่เรียบร้อยซะแล้ว เหนื่อยเป็นบ้าเลย" แจจุงเริ่มปาดเหงื่อแล้วหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางความโล่งใจไปตามๆกัน ที่งานสามารถสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี หมีขาวนั่งลงข้างๆบ้างแล้วถอนหายใจเฮือก เช่นเดียวกันกับยูชอน
"แต่ยังมันไม่จบนะ มีรอบค่ำอีกนี่" ยุนโฮบ่นพึมพำ
"เดี๋ยวก่อน...จุนซูหายไปไหน" ในที่สุดยูชอนก็พบว่าคนรักของตนหายไปจากห้อง ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจ แต่หลังจากที่แจจุงบอกให้ออกไปนอกห้องแล้ว เขาก็คอยอยู่ช่วยงานข้างนอกตลอด ไม่ได้กลับเข้าไปในห้องอีก เพราะกลัวว่าจะแสดงอาการอะไรไม่ดีให้จุนซูเห็น
"ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้สังเกตเลยว่าเจ้าโลมาหายไปตอนไหน" หมีขาวตอบ นั่นทำให้ยูชอนต้องรีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรหาจุนซูทันที
"อื้อ..." อีกด้านนึง คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะแรงสั่นของโทรศัพท์ เขากดรับมันด้วยอาการงัวเงีย
"จุนซู! อยู่ที่ไหนน่ะ!" ปลายสายเอ่ยน้ำเสียงจริงจังเพราะความเป็นห่วง
"ยูชอน..."
"บอกยูชอนมาสิ ว่าอยู่ที่ไหน บอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามออกจากห้อง" อีกฝ่ายเงียบ รู้ได้ทันทีว่ายูชอนเริ่มเดือดเข้าแล้ว ...ทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ?... สายตาเหลือบมองไปที่นาฬิกาข้อมือทันที ...5 โมง 40 นาที...
"โอ๊ะ! จะหกโมงแล้วเหรอเนี่ย"
"ก็ใช่น่ะสิ อยู่ที่ไหนกันห๊ะ" ยูชอนถามอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายก็เงียบ เพราะกำลังคิดถึงเรื่องสำคัญอยู่
...จะหมดวันอยู่แล้ว ยูชอนยังไม่แสดงให้เขาเห็นเลยว่าวันนี้มีความสำคัญยังไง...
พอคิดแล้วหยาดน้ำอุ่นใสก็รื้นขึ้นมาที่ขอบดวงตาร้อนผ่าวทันที
...นี่ยูชอนจำไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ จะไม่บอกเขาหน่อยเหรอ ว่าวันนี้สำคัญแค่ไหน บอกว่ารักเขาซักหน่อยได้มั้ย ขอร้อง...
เสียงสะอื้นเบาๆทำให้ปลายสายรู้ได้ทันทีว่าร่างเล็กกำลังร้องไห้อยู่เงียบๆ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ อีกฝ่ายก็กดวางสายไปเสียก่อน
"ว่าไงบ้าง จุนซูอยู่ที่ไหนเหรอ?" แจจุงถาม
"ไม่รู้ครับ คงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในมหาลัย" ร่างสูงพูดเพียงแค่นั้น ก็ก้าวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งอีกสองคนไว้ให้นั่งงงกับท่าทีของเขาต่อ
ยูชอนวิ่งไปรอบๆงาน พยายามสอดส่ายสายตาหาร่างเล็กอย่างถึงที่สุด เกือบจะทักผิดคนแล้วก็มี คงไม่แปลกเท่าไหร่ถ้าจะมีอาการตาลายบ้างกับการหาใครสักคนในหมู่ฝูงชนแบบนี้ ...ทว่าก็ไม่เห็นจะมีวี่แววของคนรักเลยสักนิด...
สิ่งสุดท้ายที่ยูชอนหยุดนึกถึงขึ้นมา ก็คือ ...ดาดฟ้า... สถานที่ที่เขาเคยพาเจ้าโลมาน้อยขึ้นไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ่อยๆ อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง แต่สำหรับอาทิตย์นี้ที่ผ่านมา เขาไม่ได้พาจุนซูไปที่นั่น ไม่แม้แต่จะเจอหน้ากันเลยด้วยซ้ำ
ขายาวๆก้าวพาตัวเองขึ้นมายังดาดฟ้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับอาการหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อย แต่ยูชอนก็ไม่สน มุ่งตรงไปยังสถานที่ที่เขาคิดว่าจะได้พบกับจุนซูอย่างไม่ลดละ
ประตูชั้นดาดฟ้าถูกเปิดออกทันที เมื่อยูชอนก้าวขึ้นมายืนอยู่บนบันไดขั้นสุดท้าย...
ภาพตรงหน้าที่เห็น...จุนซูของเขากำลังนั่งกอดเข่าหลังพิงกำแพงกั้นของดาดฟ้าอยู่ ใบหน้าหวานนั้นซุกลงที่หัวเข่า ท่าทางนิ่งมาก ไม่มีสั่นเพราะแรงสะอื้นเลยสักนิด
ร่างโปร่งตรงเข้าสวมกอดร่างนั้นไว้ในอ้อมแขนแกร่งของเขาทันที จุนซูเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ ทั้งๆที่ยังมีคราบน้ำตาอยู่บนใบหน้า
"จุนซู เป็นอะไรไป...ร้องไห้ทำไม มีอะไรหรือเปล่า? แล้วทำไมถึงมาอยู่บนดาดฟ้านี่คนเดียว" ยูชอนถามเป็นชุดเพราะความตกใจบวกกับความเป็นห่วงที่มีอยู่มากมาย ทำเอาร่างเล็กถึงกับอึกอักไปเล็กน้อย
"...อึก...ยูชอน..."
"จุนซู อย่าร้องไห้เลยนะ ยูชอนไม่อยากเห็นจุนซูร้องไห้" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบาที่ข้างหูของร่างเล็กในอ้อมแขน พลางลูบศีรษะของจุนซูเบาๆเพื่อปลอบประโลม
"มีอะไรหรือเปล่า? บอกยูชอนมาสิ" ร่างเล็กยังคงนิ่งเงียบ ไร้ปฏิกิริยาใดๆ
"แล้วทำไมถึงขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้าคนเดียว จุนซูไม่หนาวเหรอ? เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" จู่ๆยูชอนก็รู้สึกว่าจุนซูกำลังสั่นๆ เขาจึงเชยคางของร่างบางขึ้นมา และก็พบว่าหยดน้ำอุ่นใสกำลังนองหน้า มันมาพร้อมกับแรงสะอื้นที่ทำให้จุนซูต้องมีอาการสั่นน้อยๆ
"อย่าร้องไห้สิครับ" มือหนาอุ่นยกขึ้นปาดน้ำตาให้คนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา จนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่เขามีให้ ความอ่อนโยนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยของยูชอนตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา มันเกือบจะทำให้จุนซูต้องปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ถ้าร่างโปร่งไม่ถามคำถามหนึ่งขึ้นมาเสียก่อน
"แล้วทำไมถึงขึ้นมาอยู่บนนี้คนเดียวล่ะ? ทำไมไม่นั่งรอยูชอนที่ห้อง"
"...อ...อึก...ก็...ยูชอนทำงานอยู่นี่ ผมไม่อยากอยู่เกะกะทางหรอก" ร่างเล็กตอบไปตามความเป็นจริง ยูชอนคลี่ยิ้มออกมาบางๆพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู
"ไม่ได้เกะกะสักหน่อย ใครบอกกันล่ะหึ๊? ยูชอนขอโทษแล้วกันที่ปล่อยให้จุนซูต้องอยู่คนเดียวแบบนั้น ยกโทษให้ยูชอนนะ" จุนซูพยักหน้าอย่างช้าๆโดยทันที เขาไม่ได้โกรธยูชอนเพราะเรื่องงานอยู่แล้ว ไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องนั้นอยู่แล้ว ทว่ามันคืออีกเรื่องนึงต่างหาก
"แล้วยูชอนออกมาแบบนี้ พี่ยุนโฮกับพี่แจจุงไม่ว่าเอาเหรอ?" เจ้าโลมาเบี่ยงไปถามถึงสองคนนั้นแทน ชายหนุ่มส่ายหน้า
"ไม่หรอก" คนพูดเว้นช่วงไว้นิดหนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ "แต่ถึงจะว่า ยูชอนก็ไม่สนใจหรอก ไม่ว่ายังไง จุนซูก็สำคัญกว่างานของยูชอนนะ จุนซูมานั่งร้องไห้อยู่แบบนี้แล้วยูชอนจะทิ้งจุนซูเอาไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะ จริงมั้ย?" ร่างโปร่งบรรจงจุมพิตเบาๆลงบนหน้าผากของร่างเล็กเพื่อเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง
เจ้าโลมาถึงกับหน้าขึ้นสีทันที ยูชอนเห็นแล้วก็คลี่ยิ้มบางๆให้กับท่าทางน่ารักแบบนั้นของจุนซู
"จริงด้วย ช่วงค่ำจะมีงานรื่นเริงกันล่ะ จุนซูอยากไปมั้ย?" ร่างโปร่งถามคนตัวเล็ก ทว่าคำตอบที่ได้กลับมากลับไม่เป็นไปตามที่คาดคิด
"ไม่อะ ผมอยากกลับบ้าน" ยูชอนเลิกคิ้วน้อยๆ ถ้านั้นเป็นความต้องการของจุนซู เขาก็จะยอมให้จุนซูกลับบ้าน
"ก็ได้ จุนซูจะได้กลับไปพักผ่อน แต่...ตอบยูชอนก่อนได้มั้ย ว่าทำไมถึงร้องไห้" คำถามที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากร่างใหญ่อีก ถูกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาจุนซูถึงกับเงียบไป ไม่รู้ว่าควรจะตอบออกไปหรือไม่ ควรจะโกหกหรือบอกความจริงไปดี หรือว่าเงียบเป็นดีที่สุด
จุนซูตัดสินใจเอาแต่เงียบอย่างเดียว ทำให้ยูชอนรู้สึกว่าคงจะไม่ได้คำตอบของคนตัวเล็กนี่เป็นแน่
"เอาเถอะ ถ้าไม่อยากบอกยูชอนก็ไม่เป็นไร แต่ว่า...ถ้าจุนซูพร้อมจะบอกยูชอนเมื่อไหร่ ก็บอกได้เสมอนะ" พูดจบร่างโปร่งก็ลุกขึ้น แล้วดึงมือของจุนซูให้ลุกขึ้นตามบ้าง ก่อนจะประคองกันเดินลงจากตึกไป
.
.
.
.
.
บรรยากาศข้างล่างดูจะผิดกับเมื่อกลางวันเยอะเลย ตอนนี้ก็มืดค่ำแล้วบูทต่างๆเริ่มมีไฟสีๆส่องกันระยิบระยับไปหมด จุนซูมองสิ่งเหล่านั้นด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เพราะคราบน้ำตาที่ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าหวานนั้น
บนเวทีกลางแจ้งอีกฟากหนึ่ง ก็มีวงดนตรีขึ้นไปเล่น ทุกคนดูมีความสุขกันมาก มีคู่รักบางคู่ออกมาเต้นกันตรงที่ว่างหน้าเวที บางคนก็มากับกลุ่มเพื่อน ไปขยับแขนขยับขากันเป็นกลุ่มๆ น่าสนุกดี และสิ่งที่จุนซูสังเกตเห็นอีกก็คือ อีกสองคู่ตรงหน้าเวทีนั้น
...พี่ยุนโฮกับพี่แจจุง กำลังเต้นกันอยู่... อีกคู่ที่ทำให้แปลกใจไม่แพ้กันก็คือ ...ลิงน้อยอึนฮยอกกับเด็กสาวที่ชื่อยูนยอง...
สี่คนนั้นดูมีความสุขจังเลย จุนซูคิดในใจ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น แล้วเดินตามยูชอนไปเงียบๆ
พอย้อนคิดถึงตัวเอง ความจริงวันนี้มันควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดนี่ แต่ทำไม...สุดท้าย มันกลับตรงกันข้ามล่ะ
น้ำอุ่นใสไหลรื้นขึ้นมาครั้ง พลางก้มหน้างุดเดินต่อไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่มือเล็กนั้นยังคงถูกกอบกุมโดยมืออุ่นๆของยูชอน
"ยูชอน..." เสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบาเพื่อเรียกคนที่กำลังเดินนำหน้าให้หยุดลง ชายหนุ่มหันมาตามเสียงเรียกนั้น แล้วเลิกคิ้วถาม
"ผม...ขอกลับบ้านเองได้มั้ยฮะ?" เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ กลัวว่าจะโดนร่างสูงว่าเอาอีก ที่หมู่นี้ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่เรื่อย
"แต่มันมืดแล้วนะ มันอันตราย จุนซู"
"ยูชอนกลับไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงผมหรอก ผมสัญญาว่าจะไม่เถลไถล จะรีบตรงกลับบ้านให้เร็วที่สุดเลย" จุนซูให้สัญญา เขาต้องการเพียงแค่นั้น ต้องการแค่นั้นจริงๆสำหรับวันนี้ ถ้ายูชอนจะไปส่งบ้านล่ะก็ อาจจะได้เห็นน้ำตาของเขาอีกก็ได้ แถมงานของยูชอนที่มหาลัยก็ยังไม่เสร็จ เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงแบบนี้
"ยูชอนเชื่อว่าจุนซูจะทำตามสัญญา แต่มันก็..."
"เอาอย่างงี้แล้วกัน ถ้าดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ผมจะรีบโทรหายูชอนทันทีเลย โอเคมั้ยฮะ?" คนตัวเล็กยื่นข้อเสนอ ที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าจุนซูจะยืนยันแบบนั้น เขาก็คงต้องยอมบ้างล่ะ ถือเสียว่าเป็นการทดแทนที่เขาปล่อยให้ร่างเล็กต้องอยู่คนเดียวมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก็แล้วกัน
"ก็ได้ เอาตามนั้น อย่าลืมที่พูดไว้กับยูชอนนะ" เจ้าโลมายิ้มๆ แล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะถูกอีกฝ่ายบรรจงประทับริมฝีปากเข้ากับกลีบปากบางเย็นของตน
...ขอบคุณสำหรับจูบที่แสนอ่อนหวาน ในวันแบบนี้นะ ยูชอน...
ร่างโปร่งถอนริมฝีปากออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะพึมพำอะไรเบาๆ
"ปากเย็นจัง คงจะหนาวล่ะสิ" เขาจัดการถอดเสื้อคลุมสีน้ำตาลของตัวเองออก แล้วคลุมมันลงบนไหล่ของร่างเล็กอย่างอ่อนโยน
"ราตรีสวัสดิ์ครับ ฝันถึงผมด้วยนะ" ชายหนุ่มยิ้มหวานให้ ก่อนที่ทั้งคู่จะเอ่ยคำร่ำลาและแยกกันไป
.
.
.
.
.
...ทำไมอากาศวันนี้มันทำให้รู้สึกหนาวผิดปกตินะ...
จุนซูคิดขณะก้าวเท้าไปตามทางเรื่อยๆเพื่อกลับบ้าน เขาห่อไหล่น้อยๆแล้วกระชับเสื้อคลุมที่ได้รับจากยูชอนเมื่อครู่ไว้ให้รู้สึกอุ่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมของยูชอนยังติดอยู่ที่เนื้อผ้าอยู่เลย ร่างบางจำกลิ่นนี้ได้ดี เวลาที่อยู่ใกล้ยูชอน กลิ่นหอมๆแบบนี้จะมาเตะจมูกของเขาเสมอ ยูชอนชอบใช้น้ำหอมกลิ่นนี้เพราะว่าเจ้าโลมาชอบกลิ่นนี้ที่สุดเลยน่ะสิ อีกฝ่ายก็เลยใช้จนเป็นนิสัย ไม่ว่าจะไปไหน ก็จะใช้กลิ่นนี้ตลอด
จู่ๆความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ไม่ไหวอีก ก็ถูกระบายออกมาเป็นหยดน้ำตาอีกครั้ง นี่ถ้ายูชอนอยู่ด้วยล่ะก็ คงได้ปลอบกันวุ่นแน่ๆ จุนซูเริ่มสะอื้นจนตัวโยน ยกมือขึ้นปิดปากของตนไว้เพื่อกันเสียงสะอื้นที่จะเล็ดลอดออกมาอย่างถึงที่สุด และปล่อยให้น้ำอุ่นใสไหลออกมาเป็นทางต่อไป ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่หยุดไหลง่ายๆเลย
ถึงแม้วันนี้จะได้รับจูบอันอ่อนโยนจากคนรัก ทว่ากลับไม่มีความหมายที่สำคัญของวันนี้แฝงอยู่ในการกระทำนั้นสักนิดเดียว รู้สึกน้อยใจ ที่ตัวเองจำได้อยู่ฝ่ายเดียว เพ้ออยู่ฝ่ายเดียว หวังอยู่ฝ่ายเดียวว่าอีกคนจะจำได้
ทันทีที่ขาเล็กๆก้าวเข้ามาในบริเวณบ้าน ก็พบว่ามีสิ่งๆหนึ่งที่ดึงดูดให้จุนซูต้องหันไปมองที่ประตู
เขาหยิบช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ที่มีริบบิ้นสีฟ้าอ่อนผูกเป็นโบว์ และกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวใบเล็กขึ้นมา แล้วมองอย่างพิจารณา คิดในใจว่า ของสองอย่างนี้มาอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาได้อย่างไร จากนั้นจึงหาสิ่งที่พอจะเป็นตัวบ่งบอกได้ว่ามันถูกส่งมาให้ใคร และใครเป็นคนส่งมา
...บางที อาจจะมีคนมาส่งผิดบ้านก็ได้นะ... จุนซูคิด
แต่แล้วเจ้าโลมาก็เหลือบไปเห็นการ์ดที่ถูกผูกติดกับช่อดอกไม้นี้เข้า
'To Junsu' ข้อความแค่นั้นที่ทำเอาคนอ่านถึงกับมีอาการอึ้งไปเล็กน้อย จุนซูมองของสองสิ่งในมืออย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่ก่อนจะได้คิดอะไรอีก เสียงเตือนของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น...
'แฮปปี้ไวท์เดย์ ขอให้มีความสุขกับกล่องใบเล็กสีขาวของผมนะครับ รักที่สุด...มิคกี้เมาส์'
ข้อความสั้นๆที่ถูกส่งมาทางโทรศัพท์พอจะทำให้อะไรๆกระจ่างขึ้นมาบ้าง จุนซูใช้มือเล็กของเขาเปิดฝากล่องสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นออก และก็ต้องพบกับขนมชนิดหนึ่งซึ่งเขาไม่คิดว่ามันจะเป็น...มัชเมลโล่...
จุนซูลอบยิ้มน้อยๆ อย่างน้อยเขาคนนี้ก็ไม่ลืมวันไวท์เดย์ไปล่ะนะ แต่มันจะดีแค่ไหน ถ้าสิ่งที่ใครคนนั้นให้ความสำคัญคือความหมายของวันที่เจอกันเป็นครั้งแรก
เพียงไม่ถึงนาที รอยยิ้มหวานของเจ้าโลมาก็ถูกแทนด้วยสีหน้าเศร้าอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เขานึกขอบคุณยูชอนในใจที่ยังไม่ลืมวันไวท์เดย์ไป
เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง...
'ขอโทษนะครับ ที่วันนี้ยูชอนทำให้จุนซูต้องร้องไห้ แต่เชื่อมั้ย ยูชอนจะทำให้จุนซูยิ้มได้แล้วนะ...' ข้อความจบไว้แค่นั้น ทำเอาคนอ่านต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ ...ยูชอนคิดจะเล่นกลอะไรหรือไง...
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา...ใครจะเชื่อว่ารอยยิ้มที่น่ารักที่สุดในโลก จะปรากฎให้เห็นบนดวงหน้าหวานนั้นอีกครั้ง ราวกับมีใครบางคนกำลังเล่นกลอยู่จริงๆ
เจ้าโลมาเช็ดน้ำตาของตัวเองเบาๆ ถึงแม้มันจะยังไหลไม่หยุดก็ตาม ...ไม่นึกเลยว่าวันๆนี้จะจบด้วยสิ่งที่ทำให้จุนซูตื้นตันใจสุดๆ...
...ผู้ชายคนนั้นที่ชื่อปาร์คยูชอน...ทำให้คนรักของเขาต้องเสียน้ำตาอีกแล้ว...
...ทว่าด้วยความรู้สึกที่ต่างกันกับที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง...
.
.
.
'จุนซูรู้มั้ย...มีอยู่สองวันที่ยูชอนคนนี้จะไม่มีวันลืมได้เป็นอันขาด คือวันอะไรรู้หรือเปล่า?
สองวันนั้นก็คือ วันเกิดของจุนซู และวันที่ยูชอนกับจุนซูเจอกันเป็นครั้งแรกไงล่ะ
สุขสันต์วันครบรอบของเราครับ
...ปาร์คยูชอนรักคิมจุนซู...'
END
+ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +
อันยองคุณผู้อ่านทุกท่าน ^O^
ฟิคเรื่องนี้ก็... ออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ในความรู้สึกของเค้าอ่ะนะ เพราะใช้เวลาสามวันเอง
(สู้พี่สาวไม่ได้ เจ้แก 2 ชั่วโมงเสด โฮกกก *โบกธงขาว* = =)
มันออกมาน่างงนิดหน่อย (รึป่าว?) ยังไงก็ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะงับ
ขอให้มีความสุขในวัน whiteday 14 มีนา คับป๋ม
ยูซู ไฟท์ติ้ง! ^O^
PS ไวท์เดย์มีอยู่จิงนะงับทุกท่าน เผื่อใครยังไม่รู้แล้วนึกว่าเค้าแต่งขึ้นมาเอง = =
+ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +
พรุ่งนี้วันที่ 15 ครบรอบการทำบลอคหนึ่งปีแร้ว เย้ๆ
ถือซะว่าทำวันนี้เลยแล้วกัน ฮ่าๆๆ วันไวท์เดย์ไปเลย!
ยูซู จงเจริญ~ 『เกี่ยวยังไง? - - 』
